Glukagon

Hormon ten działa przede wszystkim na wątrobę. Zwiększa tempo rozkładu w niej glikogenu i uwalniania do krwi glu­kozy, nasila glikoneogenezę i zwiększa wytwarzanie ciał ketonowych. Pobudza również rozkład białek w wątrobie i w innych tkankach, zwiększa rozkład białek w wątrobie i w innych tkankach, zwiększa rozkład tłuszczów w tkance tłuszczowej i wzmaga siłę skurczów serca. Stężenie glukozy, aminokwasów, wolnych kwasów tłuszczowych i ciał ketonowych we krwi pod wpływem glukagonu wzrasta. Obniżenie się natomiast stężenia we krwi glukozy i zwiększenie stężenia aminokwa­sów pobudza wydzielanie glukagonu. Ponadto na wydzielanie glukago­nu wywierają wpływ hormony przewodu pokarmowego: sekretyna ha­muje wydzielanie glukagonu, a cholecystokinina i gastryna pobudzają je. Hamujący wpływ wywiera somatostatyna, a pobudzający — współczulny układ nerwowy.

Wydzielanie glukagonu obniża się po spożyciu węglowodanów a wzrasta po spożyciu pokarmów białkowych i tłuszczowych. Wydziela­nie glukagonu zwiększa się ponadto w głodzie oraz wtedy, gdy zwięk­sza się aktywność współczulnego układu nerwowego, np. podczas wy­siłków fizycznych i w różnego rodzaju sytuacjach stresowych.

Somatostatyna jest hormonem hamującym wydzielanie zarówno insuliny, jak i glukagonu. Mechanizmy fizjologiczne regulujące wy­dzielanie somatostatyny nie są poznane. Hormon ten poza trzustką jest także wydzielany w podwzgórzu.

Polipeptyd trzustkowy (PP). Hormon ten, wydzielany przez ko­mórki F wysp trzustkowych, działa hamująco na wydzielanie enzymów trzustkowych (składników soku trzustkowego) oraz na skurcze pęche­rzyka żółciowego. Wydzielanie PP jest pobudzane przez układ nerwo­wy przywspółczulny za pośrednictwem włókien nerwu błędnego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.