Płuca i opłucna

Płuco (pulmo) jest parzystym narządem położonym w klatce piersio­wej i częściowo w szyi (szczyt płuca). Każde płuco mieści się w oddzielnej jamie opłucnej. Wyróżnia się w nim podstawę płuca skierowaną ku przeponie, szczyt płuca oraz powierzchnie że­brową, przyśrodkową i przeponową, a pomiędzy poszczególnymi płata­mi — powierzchnie międzypłatowe. Na powierzchni przyśrodkowej znajduje się wnęka płuca wraz z korzeniem płuca, który tworzą: oskrzela płatowe, tętnica płucna, dwie żyły płucne, naczynia oskrzelo­we, nerwy i węzły chłonne oskrzelowo-płucne.

Płuco prawe jest podzielone szczeliną skośną i poziomą na trzy płaty: płat górny, środkowy i dolny. Płuco lewe ma tylko płat górny i dolny, które oddziela szczelina skośna. Płaty dzielą się na segmenty w kształcie stożka, którego wierzchołek skierowany jest do wnęki. Segmenty mają własne naczynia krwionośne i chłonne oraz własne oskrzela segmentowe. Segmenty dzielą się na zraziki, a zra­ziki na gronka.

Oskrzela główne we wnęce płuca dzielą się na oskrzela płatowe, które dzielą się wewnątrz płuca na oskrzela seg­mentowe. W wyniku dalszych podziałów powstają oskrzeliki o średnicy ok. 1 mm. Oskrzeliki dzielą się na oskrzeliki końco­we, a z tych każdy na dwa oskrzeliki oddechowe o średnicy 0,3 mm. Od oskrzelików oddechowych odchodzą przewodziki pę­cherzykowe, a następnie woreczki pęcherzykowe i wreszcie pęcherzyki płucne. Oskrzelik oddechowy wraz z pęcherzy­kami płucnymi tworzą gronko; kilka gronek tworzy zrazik płuca. Oskrzeliki nie zawierają chrząstek, a jedynie dużo włókien sprę­żystych i mięśni gładkich. Skurcz tej mięśniówki decyduje o szerokoś­ci oskrzelika, a tym samym wpływa na objętość powietrza dochodzące­go do pęcherzyków płucnych. Grubość ściany pęcherzyka wynosi 0,15 — 0,2 mm i odpowiada drodze przenikania gazów ze światła pęche­rzyka do światła naczyń włosowatych otaczających pęcherzyk.

Opłucna (pleura) dzieli się na opłucną płucną otaczającą płu­ca i opłucną ścienną pokrywającą ściany klatki piersiowej. Po­między opłucną płucną i opłucną ścienną znajduje się szczelinowata przestrzeń zwana jamą opłucnej, zawierająca płyn surowiczy, który zmniejsza tarcie przy oddychaniu. Opłucna ścienna dzieli się na opłucną żebrową, opłucną przeponową i opłucną śródpiersiową. Opłuc­na nad szczytem płuca tworzy osklepek opłucnej. Opłucna w kącie żebrowo-przeponowym i żebrowo-śródpiersiowym tworzy zachył­ki opłucnowe, do których podczas wdechu wślizgują się płuca zwięk­szające swoją objętość.

Opłucna jest cienką błoną surowiczą, gładką, lśniącą i wilgotną. Jest bogato unaczyniona i unerwiona. Opłucna płucna nie ma zakoń­czeń nerwów czuciowych odbierających wrażenia czucia bólu, dlatego zmiany chorobowe płuc przebiegają bez dolegliwości bólowych. Opłuc­na ścienna jest bardzo obficie unerwiona nerwami czuciowymi.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.