Rdzeń kręgowy

Rdzeń kręgowy (medula spinalis) leży w kanale kręgowym. Ma kształt wydłużonego i spłaszczonego w kierunku przednio-tylnym stoż­ka. Koniec rdzenia leży na wysokości pierwszego lub drugiego kręgu lędźwiowego i przechodzi w nić końcową sięgającą do drugiego kręgu guzicznego. Rdzeń kręgowy ma budowę metameryczną. Składa się z segmentów zwanych neuromerami, z których każdy wysyła parę nerwów rdzeniowych – prawy i lewy.

W budowie wewnętrznej rdzenia kręgowego wyróżnia się warstwę zewnętrzną, którą stanowi istota biała, oraz warstwę wewnętrz­ną, którą stanowi istota szara. Biegnące na powierzchni rdzenia bruzdy ograniczają utworzone przez istotę białą sznury: przed­ni, boczny i tylny.

Istota szara tworzy słupy: przedni, tylny i boczny (parzyste). W słupach przednich leżą skupienia neuronów zwane jądrami ru­chowymi nerwów rdzeniowych, w słupach tylnych skupienia neuro­nów noszące nazwę jąder grzbietowych lub czuciowych. W słupach bocznych neurony tworzą jądra pośrednio-boczne i pośrednio-przyśrodkowe, wysyłające włókna nerwowe współczulne i przywspółczulne.

W sznurach rdzenia kręgowego biegną drogi, które dzieli się na krótkie (własne) i długie (korowo-rdzeniowe, rdzeniowo-wzgórzowe, rdzeniowo-móżdżkowe, opuszkowo-rdzeniowe i drogi układu pozapiramidowego). W sznurze przednim i bocznym biegną drogi ruchowe i czuciowe, w sznurze tylnym biegną tylko drogi czuciowe.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.