Pamięć

Układ nerwowy nie tylko reaguje na bodźce działające w danej chwili, lecz także ma zdolność przechowywania wzorców bodźców, które działały w przeszłości, a także wzorców schematów działań, nawyków ruchowych i złożonych form zachowania się. Właś­ciwość tę nazywa się pamięcią, a przechowywane w pamięci wzor­ce — śladami pamięciowymi (engramami).

Pamięć świeża, bezpośrednia, polega na przechowywaniu śladów pamięciowych przez krótki czas (kilka minut), np. zapamięta­niu numeru telefonu na czas niezbędny do uzyskania połączenia tele­fonicznego. Fizjologowie uważają, że istotą pamięci świeżej jest krąże­nie impulsów po zamkniętych kręgach neuronów — ustanie krążenia powoduje zatarcie śladu pamięciowego. Gdy w następstwie po­wtarzającego się krążenia impulsów dochodzi do chemiczno-strukturalnych zmian w neuronach, ślad pamięci utrwala się i przechodzi do pamięci długotrwałej.

Do wytwarzania świeżych śladów pamięciowych niezbędny jest hipokamp – filogenetycznie stara część kory mózgowej. Gdy świeży ślad ulega utrwaleniu, mówi się o konsolidacji śladu pamię­ciowego. Trwałe ślady pamięciowe są przechowywane w okolicach asocjacyjnych kory mózgowej. Ich istotę stanowią zmiany biochemiczne w neuronach, prawdopodobnie w strukturze kwasów nu­kleinowych i białek.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.