Myślenie i mowa

Człowiek, w odróżnieniu od zwierząt, posiada zdolność myślenia abstrakcyjnego i posługiwania się mową opartą na symbolach repre­zentujących pojęcia ogólne. Mową kieruje szereg ośrodków zlokali­zowanych w dominującej półkuli mózgowej. U większości ludzi (pra­woręcznych) jest to lewa półkula. Klasycznie rozróżnia się trzy ośrod­ki mowy: 1) ośrodek ruchowy mowy (Broca), kierujący formo­waniem i wypowiadaniem słów, 2) ośrodek czuciowy mowy (Wernickego), umożliwiający rozumienie mowy i 3) ośrodek nie­zbędny do formowania dłuższych całości logicznych oraz do posługiwania się pojęciami ogólnymi, leżący w sąsiedztwie ośrodka czuciowego. Ośrodków sterujących mową jest jednak więcej, np. w płacie potylicznym zlokalizowano ośrodek umożliwiający roz­poznawanie znaków pisarskich, a w płacie czołowym – ośrodek umożliwiający pisanie.

W czynnościach intelektualnych człowieka szczególną rolę odgrywa­ją trzy obszary asocjacyjne wyższego rzędu. Najbardziej wysunięte do przodu części płatów czołowych, zwane okolicą przed- czołową, są niezbędne do realizacji złożonych planów działań. Część płata skroniowego, nazywana okolicą dolnoskroniową, jest miejscem kodowania złożonych śladów pamięciowych. Okolica styku skroniowo-ciemieniowo-potylicznego jest nie­zbędna do kształtowania pojęć ogólnych.

Według ostatnich poglądów istnieją różnice w roli obu półkul mózgo­wych w sterowaniu procesami psychicznymi. O ile z lewą półkulą jest związane raczej myślenie konkretne, o tyle za pomocą prawej półkuli człowiek rozwiązuje zadania bardziej całościowo, np. orientuje się w terenie nie na podstawie szczegółowej analizy „krok po kroku” topografii terenu, lecz w wyniku natychmiastowej oceny aktualnej sy­tuacji przestrzennej, w jakiej znajduje się. Prawa półkula zatem w większym stopniu niż półkula lewa uczestniczy w sterowaniu mecha­nizmami myślenia abstrakcyjnego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.