Działanie układu wegetatywnego

Czynność jednych narządów jest sterowana przez układ współczulny albo przywspółczulny, innych natomiast przez oba układy, ale w taki sposób, że działanie układu adrenergicznego jest przeciwne do działa­nia układu cholinergicznego. Poszczególne narządy w różny sposób reagują na noradrenalinę i adrenalinę, np. rozszerzanie źrenicy jest głównie skutkiem działania noradrenaliny, a pobudzenie procesów przemiany materii — adrenaliny. Zależy to od rozmieszczenia recepto­rów adrenergicznych.

Układ wegetatywny funkcjonuje w oparciu o mechanizmy odrucho­we, mimo to czynność jego jest regulowana przez układ rąbkowy.

Na przykład po spożyciu pokarmu zwiększa się strumień krwi płyną­cej przez naczynia w jelitach (co ułatwia trawienie i wchłanianie składników pokarmowych), a podczas wysiłku fizycznego – strumień krwi płynącej przez mięśnie (dzięki czemu jest lepsze zaopatrzenie mięśni w tlen i substancje odżywcze).

Czynności popędowo-emocjonalne

Mechanizmy nerwowe, które wzbudzają aktywność organizmu (za­chowanie się) do zaspokojenia odpowiednich potrzeb, nazywa się popędami albo motywami. Rozróżnia się: a) popędy biolo­giczne (organiczne), takie jak głód, pragnienie, popęd seksualny, które wpływają na utrzymanie osobnika przy życiu i zachowanie ciąg­łości gatunku, oraz b) popędy psychiczne, kształtujące życie społeczne, zawodowe i rodzinne człowieka.

Wyzwalaniu i zaspokajaniu popędów towarzyszą uczucia, które, gdy są odpowiednio intensywne, nazywane są emocjami. Emocje, np. strach przed oczekiwanym zagrożeniem, mogą, podobnie jak popę­dy, uruchamiać skierowane na cel działania. Stąd formy zachowania zmierzające do zaspokajania potrzeb organizmu nazywa się czynnościami popędowo-emocjonalnymi — inaczej motywacyjnymi. Czynnościami popędowo-emocjonalnymi steruje zespół ośrodków korowych i podkorowych zwany układem rąbkowym albo limbicznym.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.