Układ mięśniowy

Mięśnie są zbudowane z tkanki mięśniowej. Cechuje je pobudliwość oraz silna kurczliwość. Dzięki pobudliwości będącej zdolnością reagowania na bodźce, w mięśniach powstaje pewien stan czynny, prowadzący do ich skurczu. Mięśnie kurcząc się zmieniają swoją długość lub napięcie.

Mięśnie szkieletowe, zbudowane z tkanki mięśniowej po­przecznie prążkowanej, są narządami ruchu czynnego. W pojedynczym mięśniu wyróżnia się: brzusiec, ścięgno lub rozcięgno początkowe oraz ścięgno lub rozcięgno końcowe. Ścięgna i rozcięgna przyczepiają mię­śnie do kości i przenoszą pracę mięśni na szkielet. Ścięgna i roz­cięgna zbudowane są z pęczków włókien tkanki łącznej właściwej zbitej. Brzusiec składa się z pęczków włókien mięśniowych, które otacza warstwa tkanki łącznej zwana omięsną wewnętrzną. Cały mięsień otoczony jest omięsną zewnętrzną.

Uwzględniając kształt mięśni szkieletowych wyróżnia się: mię­śnie wrzecionowate, płaskie, okrężne, uwzględniając natomiast liczbę głów – mięśnie dwugłowe, trój głowę, czterogłowe itp. Tworami po­mocniczymi mięśni są: powięzie, pochewki ścięgien, kaletki maziowe i bloczki. Powięzie są łącznotkankowymi osłonkami pokrywającymi poszczególne mięśnie i grupy mięśniowe. Pochewki ścięgien są kanałami łącznotkankowymi wysłanymi błoną maziową. Biegną w nich ścięgna, zachowując określony zakres ruchów, chronione przed tarciem o podłoże, nad którym przebiegają. Kaletki maziowe występują w miejscach wymagających zmniejszenia tarcia do mini­mum. Bloczki określają kierunek przebiegu ścięgna.

Mięśnie szkieletowe unerwione są przez włókna ruchowe komó­rek rogów przednich istoty szarej rdzenia kręgowego lub jąder rucho­wych nerwów czaszkowych, które leżą w pniu mózgu. Włókna mięśnio­we unerwione przez jedno włókno nerwowe stanowią tzw. jednost­kę ruchową. Pomiędzy włóknem mięśniowym i zakończeniem włó­kna nerwu ruchowego wytwarza się połączenie zwane synapsą nerwowo-mięśniową. W synapsie następuje przekazanie stanu pobudzania z nerwu na włókno mięśniowe. Nerwy czuciowe otaczające włókna mięśniowe przekazują do układu nerwowego ośrodkowego informacje o zmianach długości i napięcia mięśnia.

Istnieją dwie metody podziału mięśni szkieletowych: czynnoś­ciowa i topograficzna. Metoda czynnościowa oparta jest na działaniu mięśni na stawy; w zależności od czynności wyróżnia się mięśnie: zginacze, prostowniki, odwodziciele, przywodziciele, zwiera­cze, mimiczne itp. Metoda topograficzna oparta jest na sto­sunku mięśni do szkieletu. Zgodnie z tą zasadą wyróżnia się mięśnie: grzbietu, głowy, szyi, klatki piersiowej, brzucha, kończyn górnych i kończyn dolnych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.