Choroby metaboliczne pochodzenia hormonalnego

Wszelkie zaburzenia hormonalne można rozpatrywać jako zaburzenia metaboliczne. Ogólna przemiana materii ulega podwyższeniu lub obniżeniu przede wszystkim w nadczynności lub nie­doczynności tarczycy.

Zaburzenia przemiany białkowej występują w niedoczyn­ności tarczycy, ponieważ hormon wydzielany przez ten gruczoł dokrewny — tyroksyna — w nieswoisty sposób pobudza syntezę wszystkich białek. Nadczynność kory nadnerczy, poprzez glikoneogenetyczne działanie glikokortykosteroidów, tj. prowadzące do wytworzenia węglowodanów, a głównie glukozy ze składników nie- cukrowych (także z białek), wywołuje zwiększony rozpad białek z utratą azotu białkowego. Wzrost wydzielania androgenów (hormonów płciowych) przeciwdziała tym objawom, pobudzając synte­zę białek z aminokwasów.

Zaburzenia gospodarki tłuszczowej. Istotne znaczenie dla gospo­darki tłuszczowej mają zaburzenia funkcji nadnerczy, i to zarówno ich kory, jak i rdzenia. Niedobór amin katecholowych (adrena­liny, noradrenaliny) obniża lipolizę, czyli rozpad tłuszczów do trójglicerydów, a następnie do kwasów tłuszczowych, powodując odkła­danie się tłuszczów w tkankach. Podobny efekt wywiera nad­miar wydzielanych glikokortykosteroidów i insuliny – hormonu pro­dukowanego przez komórki wysp Langerhansa w trzustce.

Zaburzenia gospodarki cukrowej. Wiele hormonów bierze udział w regulacji gospodarki cukrowej, ale jedynie insulina trzustki ob­niża stężenie glukozy we krwi. Pozostałe, tzn. g 1 u k a g o n (również hormon trzustkowy), somatotropina (STH, hormon wzrostu), aminy katecholowei glikokortykosteroidy – działają przeciwstawnie. Hipoglikemia, czyli niedobór cukru we krwi, jest objawem chorobowym wynikającym z niedoczynności takich gruczo­łów, jak komórki A wysp Langerhansa trzustki, rdzeń nadnerczy i warstwa pasmowata kory nadnerczy.

Zaburzenia wodno-mineralne z przyczyn hormonalnych uwidacz­niają się najsilniej jako zaburzenie przemiany wapniowej i sodowej. Przemiana wapniowa ulega upośledzeniu wskutek nadmierne­go wydzielania hormonu kalcytoniny przez komórki „C” tarczycy lub w wyniku niedoboru parathormonu wydzielanego przez przytarczyce. Natomiast nadmierne wydalanie sodu przez ustrój jest spo­wodowane zmniejszonym wydzielaniem lub nadmiernym rozpadem podstawowego hormonu warstwy kłębkowatej kory nadnerczy – aldosteronu. Ma to decydujące znaczenie w zaburzeniach gospodarki wod­nej, ponieważ sód jest silnie hydrofilny. Ucieczka sodu z moczem pro­wadzi zatem do odwodnienia, a zatrzymywanie sodu w ustroju zwięk­sza ilość wody, co może spowodować wzrost ciśnienia i tworzenie się obrzęków.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.