Tkanka nabłonkowa

Tkanka nabłonkowa, czyli nabłonek, pokrywa powierzch­nię ciała, powierzchnie wewnętrzne narządów przewodu pokarmowe­go, narządów układu oddechowego, narządów moczowo-płciowych i ścian jam ciała, wchodzi też w skład ścian naczyń krwionośnych i chłonnych oraz tworzy wszystkie gruczoły. Wszędzie, gdzie występuje, pełni różnorodne czynności, do których przystosowuje się budową. Na­błonek bierze udział w metabolizmie organizmu poprzez wchłanianie substancji ze środowiska zewnętrznego oraz wydalanie określonych substancji z organizmu na zewnątrz. Wszystkie substancje, które orga­nizm pobiera lub wydala, muszą przejść przez nabłonek.

Nabłonek dzieli się według kształtu komórek i ich ułożenia w war­stwy. Komórki nabłonka są płaskie, sześcienne (czyli brukowe) i wal­cowate (czyli cylindryczne). Komórki płaskie są cienkimi płyt­kami, których wysokość jest znacznie mniejsza od szerokości i długoś­ci. Komórki sześcienne, o wyglądzie kostek, na przekroju po­przecznym są kwadratowe. Komórki walcowate mają dużą wy­sokość oraz kształt nieregularnych prostopadłościanów. Wszystkie ro­dzaje komórek mogą być wyposażone na swej wolnej powierzchni w ruchome rzęski.

Uwzględniając kształt komórek, z których są zbudowane nabłonki, oraz warstwy utworzone przez te komórki, wyróżnia się: 1) nabłonki jednowarstwowe — komórki tworzą jedną warstwę leżącą na po­wierzchni tkanki łącznej, przylegając brzegami ściśle do siebie; 2) na­błonki wielorzędowe — komórki walcowate mają różną wysokość i wszystkie dochodzą do tkanki, na której leży nabłonek; 3) nabłonki wielowarstwowe – komórki tworzą kilka warstw, z których każda zbudowana jest z komórek różniących się kształtem. W warstwie pod­stawowej, przylegającej do podłoża, które tworzy tkanka łączna, wy­stępują komórki walcowate, w warstwach środkowych — komórki o nieregularnych kształtach, w warstwach powierzchniowych kształt komórek bywa różny.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.