Ciśnienie tkankowe

Płyn tkankowy wchodzi do naczyń limfatycz­nych pod wpływem różnicy ciśnień. Najważniejszym czynnikiem ok­reślającym szybkość przepływu limfy w układzie limfatycznym jest ciśnienie płynu śródmiąższowego. Jest to ciśnienie wy­wierane przez wolny płyn znajdujący się w przestrzeni śródmiąższo­wej, stanowiące składową całkowitego ciśnienia tkankowego. Całko­wite ciśnienie tkankowe jest sumą ciśnienia płynu śródmiąż­szowego i ciśnienia wywieranego przez elementy stałe tkanek (włókna kolagenowe, włókienka żelu śródmiąższowego i inne). Ciśnienie płynu śródmiąższowego określa szybkość dyfuzji płynu przez pory naczyń włosowatych oraz w samej przestrzeni śródmiąższowej. W większości tkanek ciśnienie to jest w warunkach prawidłowych ujemne, a przepływ limfy jest bardzo wolny. Przepływ całkowity wynosi zaled­wie 2-3 ml/min.

Wszystkie czynniki, które zwiększają ciśnienie tkankowe, przyspie­szają także tempo przepływu limfy. Należą do nich: wzrost ciśnienia w naczyniach włosowatych układu krwionośnego, obniżenie ciśnienia onkotycznego (tj. ciśnienia osmotycznego wywieranego przez koloidy, głównie białka), wzrost ciśnienia onkotycznego w przestrzeni śród­miąższowej, zwiększenie przepuszczalności naczyń włosowatych ukła­du krążenia.

Pompa limfa tyczna jest to mechanizm wspomagający ruch limfy. Limfatyczne naczynia włosowate kurczą się kilka razy na minu­tę dzięki istnieniu w komórkach ich śródbłonka kurczliwych włókienek mięśniowo-śródbłonkowych. Podczas każdego skurczu ciśnienie w naczyniu wzrasta, co powoduje otwarcie pierwszej zastaw­ki i przepchnięcie płynu do zbiorczego naczynia limfatycznego. Za­stawka jest umocowana w taki sposób, że otwiera się tylko w jednym kierunku i po przepłynięciu limfy zamyka się. Jednocześnie naczynie włosowate zostaje pociągane wstecz przez specjalne włókienka kotwiczące, które łączą naczynie z elementami tkanki łącznej. Dzięki temu zostaje ono rozciągnięte i tworzy się w nim podciś­nienie, które ułatwia wejście następnej porcji płynu tkankowego.

W ścianach dużych naczyń limfatycznych znajdują się komórki mię­śni gładkich. Rozciągnięcie odcinka naczynia limfatycznego przez na­pływającą limfę powoduje automatyczny skurcz mięśniówki gładkiej, ułatwiający przepchnięcie limfy przez zastawkę do następnego odcin­ka naczynia limfatycznego. Zamknięcie zastawki uniemożliwia cofnię­cie się płynu.

Zewnętrzne czynniki wspomagające. Czynniki te od­grywają dużą rolę w regulacji przepływu limfy. Należą do nich: czyn­ne ruchy mięśni szkieletowych, bierne przemieszczanie różnych części ciała, ucisk na tkanki wywierany przez elementy zewnętrzne, ujemne ciśnienie w klatce piersiowej oraz rytmiczny ucisk ze strony mięśni gładkich przewodu pokarmowego i pulsujących naczyń tętniczych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.