CHOROBA A ŚRODOWISKO ZEWNĘTRZNE

Życie człowieka we współczesnym świecie, a więc i stan jego zdro­wia, są ściśle związane z otaczającymi warunkami, czyli ze środowi­skiem zewnętrznym, które wywiera stały wpływ na organizm ludzki. Wpływ ten, zarówno dodatni, jak i ujemny, w dużym stopniu zależy od samego człowieka, który stale zmienia swe środowisko, a często robi to w sposób nieprzemyślany lub wręcz dewastacyjny. Ochrona te­go środowiska stała się zatem jednym z głównych kierunków działalności naukowców, lekarzy, filozofów, a także polityków i orga­nizacji społecznych. Ważkość problemu wynika co najmniej z dwóch przyczyn. Po pierwsze, człowiek w wyniku ewolucji przystosował się do takich, a nie innych warunków środowiskowych, a zatem istot­ne w nich zmiany mogą wywoływać niezdolność do ponownej adaptacji i prowadzą do trudnych do przewidzenia niekorzyst­nych następstw w czynności organizmu człowieka. Po drugie, organizmy żywe — w tym także i człowiek — odbierają stale informa­cje ze świata zewnętrznego, które wpływają na reakcję, właściwości i stan psychofizyczny każdego ustroju, a więc również na tworzenie się i przebieg stanów patologicznych.

Czynniki zewnątrzpochodne, docierające do organizmu i mogące wywoływać stany patologiczne, dzieli się zwykle na cztery grupy: czynniki chemiczne, fizyczne, biologiczne i społeczne.

Każde uszkodzenie ciała wskutek miejscowego lub ogólnego działa­nia jakiegoś czynnika zewnętrznego nazywane jest urazem. Rozróż­nia się urazy mechaniczne (np. postrzały, konsekwencje ude­rzenia ostrymi czy tępymi narzędziami), cieplne, czyli termiczne (np. oparzenia, odmrożenia), chemiczne (zatrucia i uszkodzenia chemiczne), elektryczne (porażenie prądem elektrycznym), usz­kodzenia spowodowane energią promienistą, w tym także promie­niowaniem jonizującym, itp.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.