Narząd wzroku

Narząd wzroku składa się z gałki ocznej i narządów dodatkowych.

Gałka oczna leży w oczodole, otoczona ciałem tłuszczowym oczodo­łu i ma strukturę sferyczną. Wyróżnia się w niej biegun przedni i biegun tylny. Linia łącząca oba bieguny stanowi oś optyczną oka. ciana gałki ocznej zbudowana jest z trzech błon: zewnętrznej – włó­knistej, środkowej — naczyniowej i wewnętrznej – siatkówki.

Błona włóknista dzieli się na część przednią — rogówkę i część tylną – twardówkę. Rogówka (cornea) ma kształt wypukłego szkiełka zegarka, jest przezroczysta, nadaje gałce kształt i stanowi jej narząd ochronny. Nie zawiera naczyń krwionośnych. Twardówka (selera) jest nieprzezroczystą błoną łącznotkankową.

Błona naczyniowa składa się z trzech części: przedniej, która tworzy tęczówkę ze źrenicą pośrodku; środkowej, która stanowi ciało rzęskowe, oraz tylnej – nazywanej naczyniówką. Tęczówka (iris) zawiera naczynia krwionośne, skupienia barwnika nadające jej barwę i mięśnie gładkie: zwieracz źrenicy unerwiony przez włókna przywspół­czulne (nerw okoruchowy) i rozwieracz źrenicy unerwiony przez ner­wy współczulne. Średnica źrenicy pod wpływem mięśni może się zwiększyć lub zmniejszyć. Źrenica u człowieka jest okrąg­ła. Ciało rzęskowe (corpus eiliare) tworzy aparat wieszadłowy so­czewki oraz zawiera mięsień rzęskowy odgrywający główną rolę w akomodacji oka. Skurcz tego mięśnia przystosowuje oko do patrzenia na przedmioty bliskie, rozkurcz nastawia oko na oglądanie przedmio­tów dalszych. Naczyniówka (choroidea) stanowi największy odci­nek błony naczyniowej. Składa się z bardzo obfitej sieci naczyń tętni­czych i żylnych oraz z tkanki łącznej.

Błona wewnętrzna, czyli siatkówka (retina), składa się z warstwy barwnikowej i warstwy mózgowej. W warstwie barwnikowej wyróżnia się części: tęczówkową, rzęskową i siatkówkową. Warstwa barwnikowa jest niewrażliwa na światło i nosi nazwę części śle­pej siatkówki. Warstwa mózgowa, światłoczuła, zwana jest częścią wzrokową siatkówki. Stanowi ona 2/3 tylne siat­kówki i przylega do naczyniówki. Część wzrokowa siatkówki jest cien­ką błoną, przezroczystą, o zabarwieniu czerwonym. W siatkówce wy­stępują światłoczułe komórki nerwowe, pręciki i czopki. Ich wy­pustki dochodzą do komórek dwubiegunowych łączących się z komór­kami zwojowymi, których aksony skupiają się w tarczy nerwu wzroko­wego, nie mającej ani czopków, ani pręcików. Nieco niżej tarczy ner­wu wzrokowego leży tzw. plamka żółta, którą cechuje największa wrażliwość na barwy i światło.

We wnętrzu gałki ocznej znajduje się ciecz wodnista, soczewka i ciało szkliste.

Ciecz wodnista wypełnia komorę przednią i tylną gałki ocz­nej. Komora przednia jest przestrzenią ograniczoną rogówką i tęczów­ką, natomiast komorę tylną ogranicza z przodu tęczówka, a z tyłu so­czewka i ciało rzęskowe. Obie komory komunikują się ze sobą.

Soczewka (Zens) jest zawieszona na obwódce rzęskowej, znajdu­jącej się pomiędzy soczewką a ciałem rzęskowym. Składa się z torebki, kory i jądra i ma dwie wypukłe powierzchnie – przednią i tylną.

Ciało szkliste (corpus uitreum) wypełnia przestrzeń z tyłu za soczewką, przylega do siatkówki. Jest to bezbarwna, przezroczysta ma­sa o galaretowatej konsystencji. Łagodzi drgania wywołane ruchami gałki ocznej i przyczynia się do utrzymania ciśnienia śródgałkowego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.