Ukrwienie i metabolizm mięśnia sercowego

Serce, podobnie jak i inne narządy, zaopatrywane jest w krew przez naczynia tętnicze, tzw. tętnice wieńcowe, będące odgałęzienia­mi aorty. Naczynia wieńcowe biegnące w ścianach serca są stale pod­dawane działaniu dwóch czynników: z jednej strony oddziałuje na nie ciśnienie wewnątrzkomorowe (na wewnętrzną powierzchnię serca), a z drugiej strony zaciskają je kurczące się komórki mięśniowe. Przepływ krwi przez naczynia wieńcowe (przepływ wieńcowy) jest zatem ściśle uzależniony od fazy cyklu pracy serca; jest on największy pod­czas rozkurczu, a najmniejszy w czasie skurczu komór. Wielkość prze­pływu wieńcowego w fazie skurczu nie przekracza 30% wielkości prze­pływu w fazie rozkurczu.

Sieć naczyń włosowatych jest w sercu ludzkim bardzo rozbudowana. W spoczynku krew przepływa jednak tylko przez część naczyń, prze­pływ przez pozostałe jest zatrzymywany przez zwieracze przedwłośniczkowe. Zwiększenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen zwiększa liczbę czynnych naczyń włosowatych. Tętnice wieńcowe na­leżą do tzw. tętnic końcowych, tzn. ich zamknięcie powoduje niedokrwienie zaopatrywanego przez nie obszaru aż do wystąpienia martwicy (zawału) włącznie.

Spośród czynników modyfikujących przepływ wieńcowy najistotniej­szy jest wzrost zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Przypu­szcza się, że czynnikami dostosowującymi przepływ wieńcowy do tego zapotrzebowania mogą być związki chemiczne czy jony silnie rozsze­rzające naczynia wieńcowe, jak np. adenozyna (produkt kwasu adenozynotrójfosforowego), jony potasu i kwas mlekowy. Wydzielanie tych związków zależy od wielkości pracy wykonywanej przez serce.

Przepływ krwi przez naczynia wieńcowe zmienia się również pod wpływem czynników hormonalnych, np. wazopresyna zmniejsza prze­pływ wieńcowy, oraz czynników nerwowych. Naczynia wieńcowe unerwione są zarówno przez zwężające je włókna współczulne, jak i przez rozszerzające włókna nerwu błędnego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.