Wychowanie fizyczne

Wychowanie fizyczne stanowi część procesu wychowania ogólnego. Można je określić jako system wszechstronnego, pozytywne­go oddziaływania na organizm dziecka poprzez kompleks czynników fizycznych i psychicznych. Wychowanie fizyczne ma największe zna­czenie w okresie, kiedy rozwijają się i kształtują poszczególne narządy i układy organizmu, a zwłaszcza w okresie przedszkolnym i w drugiej dekadzie życia.

Do podstawowych funkcji wychowania fizycznego zalicza się: 1) stymulację – pobudzanie rozwoju somatycznego, motorycznego, psychicznego i społecznego, 2) adaptację — przystosowanie orga­nizmu do zmiennych warunków atmosferycznych, do wysiłków fizycz­nych i rywalizacji sportowej, 3) kompensację — wyrównywanie rozwoju, 4) korektywę – poprawianie, np. postawy.

Do programu wf w szkole należy kształtowanie cech motorycznych i umiejętności ruchowych ucznia, przekazywanie mu wiedzy o funkcjonowaniu organizmu i higienizacji życia oraz o znaczeniu ćwi­czeń ruchowych dla harmonijnego rozwoju. Z wychowaniem fizycz­nym ściśle związana jest sprawność fizyczna. Określa ona możliwości wykonania działań motorycznych przez ucznia i zależy od wieku, płci, stanu zdrowia, poziomu rozwoju cech motorycznych, uzdolnień i umie­jętności ruchowych, wydolności fizycznej, budowy ciała, zaintereso­wań i motywacji. Do oceny sprawności fizycznej stosuje się specjalne pomiary i testy. U dzieci w wieku szkolnym najpowszechniej używane są testy, na które składają się próby: biegów, skoków, rzutów, biegu z przeszkodami, wyrzutów nóg do podporu i inne.

Poradnictwo sportowo-lekarskie związane z wf w szko­le ma na celu: 1) orzekanie o zdolności do uprawiania zajęć wf i sportu przez dzieci i młodzież, prognozowanie sukcesów sporto­wych; 2) orzekanie o niezdolności do udziału w zajęciach wf uczniów z odchyleniami w stanie zdrowia oraz 3) kontrolę wpływu wf i szkolnego sportu na rozwój i stan zdrowia dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania do wf dotyczą uczniów z zaburzeniami zdrowotnymi. Przeciwwskazania mogą być czasowe, częściowe lub całkowite, w zależności od stanu zdrowia dziecka. Przebyte ostre choro­by i urazy, choroby przewlekłe, a także rekonwalescencja — są wska­zaniami do czasowego zwolnienia z wf. Jeśli zaburzenia w stanie zdrowia i rozwoju ucznia są tego rodzaju, że wysiłek fizyczny podczas zespołowej lekcji może utrudniać leczenie, pogłębiać chorobę lub wadę oraz stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa albo życia dziecka — zwolnienie z wf jest trwałe lub długotrwałe.

Wprowadzony został system kwalifikacji lekarskiej ucz­niów do wf:

1)  zdolnych do wf bez ograniczeń;

2)  zdolnych do wf z ograniczeniem intensywności i czasu trwania ćwiczeń;

3)  wymagających specjalnej uwagi nauczyciela ze względu na zwiększone ryzyko urazu (np. niedosłyszący);

4)  wymagających korekty wy;

5)  niezdolnych do wf trwale lub czasowo;

6)  uczniów uczestniczących w gimnastyce leczniczej.

Poza obowiązkowym systemem kwalifikacji lekarskiej do wf, od 1980 r. wprowadzono również obowiązek organizowania w przedszko­lach i szkołach zajęć kompensacyjno-korekcyjnych.

Ćwiczenia fizyczne i zajęcia sportowe to jedne z najkorzystniejszych dla zdrowia form spędzania wolnego czasu po pracy szkolnej. W czasie zajęć wf rozwijają się zdolności adaptacyjne organizmu, hartuje się on, czyli systematycznie doskonali w kierunku właściwego reagowa­nia na zmiany zachodzące w otoczeniu. Szczególnie dobrze na ten pro­ces wpływają kąpiele, zarówno powietrzne, słoneczne, jak i wodne, po­nieważ podczas nich na ciało działają zróżnicowane temperatury. Pod­nosi to sprawność mechanizmów regulacji cieplnej organizmu, wzma­ga jego siły obronne, zapobiega rozwojowi szerzących się nerwic czyn­nościowych. Nabyte w wieku szkolnym nawyki do korzystania z czyn­nej rekreacji pozostają na całe życie, podnosząc sprawność fizyczną i umysłową w wieku dorosłym.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.