Choroby zawodowe

Przekraczanie norm higienicznych w środowisku pracy może prowa­dzić do rozwoju chorób zawodowych. Znaczenie ma tutaj również wrażliwość osobnicza, która decyduje o dużym zróżnicowaniu odpor­ności na działanie czynników szkodliwych i uciążliwych.

Choroby zawodowe, których rozpoznanie stanowi podstawę do specjalnych świadczeń na rzecz poszkodowanego pracownika, wy­mienione są w wykazie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 XI 1983 r. (Dz.U. nr 65, poz. 294). Placówka służby zdrowia, która rozpoznała chorobę zawodową, występuje do Państwowego Inspektora Sanitarnego dla danego województwa z wnioskiem o urzędowe stwier­dzenie choroby. W tym czasie wojewódzka stacja sanitarno-epidemio- logiczna powinna ustalić stopień i długość okresu narażenia zawodo­wego osoby, której dotyczy wniosek. Na podstawie tych danych Pań­stwowy Inspektor Sanitarny podejmuje decyzję o stwierdzeniu okreś­lonej choroby zawodowej i obciążeniu zakładu pracy świadczeniami fi­nansowymi z tego tytułu. Równocześnie decyzja ta nakłada na poszko­dowanego pracownika i jego pracodawców obowiązek przerwania kon­taktu zawodowego z czynnikiem szkodliwym, który wywołał chorobę zawodową. Może się to wiązać z koniecznością zmiany stanowiska pracy, czasem tylko sposobu jej wykonywania, a nawet ze zmianą za­wodu, o ile nie wchodzi w grę przejście na rentę czy emeryturę.

Obok chorób uznanych za zawodowe z medycznego i prawnego punktu widzenia (tj. znajdujących się w wykazie chorób zawodowych), u wielu grup pracowniczych obserwuje się zwiększoną zapadalność na pewne choroby, których związek z warunkami pracy jest raczej poś­redni. Można je określić jako nieswoiste choroby zawodo­we. Na przykład chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy spotyka się częściej u osób wykonujących pracę wymagającą napięć psychicz­nych i równocześnie utrudniającą prawidłowe odżywianie oraz wypo­czynek (kierowcy autobusów, maszyniści kolejowi i in.). Z kolei choro­by reumatyczne są częstsze u osób narażonych na zmienne warunki atmosferyczne, chłód i wilgoć — zwłaszcza, jeżeli wykonują ciężką pracę fizyczną — a mianowicie rolników, pracowników budownictwa, stoczniowców, rybaków. W zapobieganiu nieswoistym chorobom zawo­dowym najwięcej może uczynić sam pracownik, dbając o należyte od­żywianie i wypoczynek, ubierając się odpowiednio do warunków at­mosferycznych i rodzaju pracy oraz zgłaszając się na badania profilak­tyczne i spełniając zalecenia lekarskie. Maleje wówczas ryzyko zacho­rowania — a jeżeli nawet dojdzie do wystąpienia jego objawów — wczesne wykrycie choroby poprawia rokowanie.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.