Zużycie tlenu podczas wysiłku

Po rozpoczęciu wysiłku już w czasie pierwszej minuty organizm zwiększa pobieranie tlenu przez zwiększenie wentylacji płuc, ogólnego przepływu krwi (objętości minutowej serca) i zwiększenie wychwyty­wania tlenu z krwi przepływającej przez mięśnie. Po 2 —5 min pracy pobieranie tlenu osiąga poziom odpowiadający zapotrzebowaniu (w wysiłku submaksymalnym) lub poziom maksymalny (podczas wysiłku maksymalnego i supramaksymalnego). Stan, w którym pobieranie tle­nu odpowiada zapotrzebowaniu, nazywa się stanem równowagi czynnościowej. Osiągnięcie tego stanu jest warunkiem długo­trwałego wykonywania pracy.

W stanie równowagi czynnościowej pobieranie tlenu wykazuje linio­wą zależność od intensywności pracy (wydatku energii) prawie do po­ziomu obciążeń maksymalnych.

Przed osiągnięciem równowagi czynnościowej występuje tzw. defi­cyt tlenowy, czyli niedobór tlenu w stosunku do zapotrzebowania. W tym czasie, podobnie jak w czasie wysiłków supramaksymalnych, znaczna część energii jest uzyskiwana na drodze procesów beztlenowych. Po zakończeniu pracy zużycie tlenu szybko się zmniej­sza, przez pewien czas (kilka minut do godziny lub nawet dłużej) jest ono jednak większe niż przed wysiłkiem. W tym czasie odbudowa­ne zostają zasoby wewnątrzkomórkowe fosfokreatyny i glikogenu oraz zachodzi przemiana kwasu mlekowego w glukozę (w wątrobie). Nadwyżkę pobierania tlenu po zakończeniu pracy nazywa się dłu­giem tlenowym.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.