Trening fizyczny

Trening fizyczny jest systemem ćwiczeń fizycznych stosowa­nych w celu zwiększenia zdolności wysiłkowej. Podstawową zasadą treningu jest systematyczne wykonywanie wysiłków o stopniowo wzrastającym obciążeniu.

Każdy rodzaj systematycznie wykonywanych ćwiczeń fizycznych prowadzi do zwiększenia sprawności koordynacji nerwowo-mięśniowej. Utrwalenie określonych nawyków ruchów zwiększa szybkość, pre­cyzję i harmonijność ruchów.

W celu zwiększenia siły mięśniowej stosuje się tzw. trening si­łowy, polegający na systematycznym podnoszeniu lub utrzymywa­niu ciężarów, rozciąganiu sprężyn lub na specjalnych ćwiczeniach gi­mnastycznych. Wzrost siły mięśniowej w początkowym okresie trenin­gu jest osiągany przez jednoczesne angażowanie większej liczby jednostek motorycznych mięśni, w późniejszym zaś – w wyniku prze­rostu mięśni. Są to zmiany lokalne ograniczone do trenowanych grup mięśni.

Z punktu widzenia medycyny profilaktycznej, duże znaczenie ma trenowanie siły mięśni grzbietu zapobiegające nader często występują­cym bólom w okolicy krzyżowo-lędźwiowej, spowodowanym przeciąże­niem dolnego odcinka kręgosłupa i rozwojem w nim zmian zwyrodnie­niowych.

W celu zwiększenia wydolności fizycznej stosuje się tzw. trening wytrzymałościowy, polegający na systematycznym wykonywa­niu długotrwałych wysiłków dynamicznych, angażujących duże grupy mięśni, np. bieg, marszobieg, jazda na rowerze, pływanie, skakanie na skakance. Trening tego rodzaju prowadzi do zmian przystosowa­wczych nie tylko w układzie ruchowym, ale i w innych narządach i wywiera korzystny wpływ na ogólny stan zdrowia. Trening wytrzyma­łościowy wpływa nie tylko usprawniająco na układ ruchowy, ale również na czynność układów krążenia i oddechowego oraz wywiera ko­rzystne zmiany w przemianie materii, m.in. zwiększa aktywność meta­boliczną tkanki tłuszczowej, poprawia tolerancję węglowodanów (zwiększenie wrażliwości na insulinę) oraz zmniejsza stężenie we krwi lipidów sprzyjających rozwojowi miażdżycy. Dzięki tym efektom, tre­ning wytrzymałościowy może być stosowany jako element profilaktyki i leczenia (rehabilitacji) chorób układu krążenia, przede wszystkim o podłożu miażdżycowym, np. choroby wieńcowej, chorób układu odde­chowego, otyłości i cukrzycy.

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.