Rodzaje włókien mięśniowych

Wśród włókien mięśni szkieletowych wyróżnia się dwa podstawowe typy, różniące się właściwościami skurczów i charakterystyką bio­chemiczną. Są to: 1) włókna czerwone, wolno kurczące się, nazywane też włóknami typul, których skurcz narasta po­woli i trwa dłużej, oraz 2) włókna szybko kurczące się lub włókna typu II, które cechują się dużą szybkością skurczów i większą ich siłą niż włókna typu I. W grupie włókien szybko kurczących się wyróżnia się dwie podgrupy: włókna szybko kurczące się białe (typ II b) oraz włókna szybko kurczące się czerwone (typ II a). Włó­kna czerwone typów I i II a są bardziej wytrzymałe na zmęczenie niż włókna białe typu II b. Włókna czerwone zawierają więcej czerwonego barwnika mięśni — mioglobiny (stąd nazwa) i mają więcej mitochondriów niż włókna białe. Włókna czerwone mają większą zdolność do wy­korzystywania przemian tlenowych w procesach energetycznych.

W większości mięśni szkieletowych włókna typu I stanowią ok. 50% wszystkich włókien. U poszczególnych jednak osób mogą występować różnice w składzie włókien mięśniowych różnych mięśni. Różnice te mogą kształtować wrodzone predyspozycje niektórych ludzi do wyko­nywania określonego typu wysiłków, np. wysiłków szybkościowych, si­łowych, wytrzymałościowych.

Rodzaje skurczów mięśni

Jeśli jeden przyczep mięśnia jest wolny, to skurcz mięśnia powoduje zmniejszenie się jego długości bez zmiany napięcia — jest to skurcz izotoniczny. Jeśli obydwa przyczepy są unieruchomione, skurcz mięśnia spowoduje wzrost jego napięcia bez zmiany długości. Taki skurcz nazywa się izometrycznym. W warunkach fizjologicz­nych skurcze mięśni związane są na ogół z pokonywaniem pewnego oporu. Początkowo więc skurcz mięśnia powoduje wzrost napięcia mięśnia bez zmiany jego długości, kiedy jednak siła mięśnia przekro­czy wielkość oporu następuje skracanie się mięśnia. Taki typ skur­cz u, w którym występuje faza izometryczna i izotoniczna, nazywa się auksotonicznym.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.